Kültür ve Medya Komiseri Wolfram Weimer (Bağımsız), Süddeutsche Zeitung için sanat özgürlüğü için açık ve temel kelimeler buldu: “Kültürel kavgalar ortaya çıktığında, 60 yaşındaki nadiren kültür hakkında.” Müzakereler müzakere ediliyor, hangi fikirler, perspektifler, hangi sanat ve bilimin arzu edildiğini ve hangilerinin arzu edilmediğini. Aynı zamanda kimin ve kelimenin tam anlamıyla bir şey reçete ve kim olmadığı ile ilgilidir. Özgürlük ve kısıtlaması ile ilgilidir. Şu anda böyle bir kültürel mücadelenin ortasındayız. “Bu sözlerle Weimer, iyi bir federal bakan olmayan biri olarak ölçülmeli, ancak Şansölyede Kültür Bakanı iktidarın merkezine yerleşir ve birçok fon kararına cevap vermek zorunda kalır.
Weimer düşünceleri için durumlar bulur. Sanat, medya ve siyasi güç bilimi özgürlüğünün, Amerika Birleşik Devletleri ve Hindistan'daki söylem alanlarını daraltıp zehirlediği için “kanlı ikincil ve feda ettiği” Çin ve Rusya'nın.
Bu küresel kültürel mücadelenin ortasındaki Avrupa ve Almanya, entelektüel bütünlüklerinin “tanımlayıcı anını” yaşadı. “Aydınlanmanın kalesi olarak mı kalıyoruz? Yoksa sağ ve soldan kimlik ideolojik özgürlük özgürlüğüne mi düşüyoruz?”
Burada Weimer, Berliner Zeitung'daki bir açıklama ile yorumladığı bitkin Venüs Bronzuna geri dönüyor. Onun için, iptal kültüründeki agresif yüzünü gösteren soldan karşı freedom örneği. Çıplaklık ve cinsiyetçilik denklemi, “bir Jakobinian resim fırtınasının kredisini hatırlatıyor. Modern muadili, bok fırtınası, şimdi radikal-feminist, postkolonyal, eko-sosyalist öfke kültürünün kalıcı envanterinin bir parçası.” Böyle bir sosyal iklimde, önündeki itaat, paternalizm ve dil büyümesi ultima oranı gibi görünmektedir.
Weimer ayrıca bakışlarını spektrumun diğer tarafına çevirir. “Ancak sağ kanat ve sağ kanat radikalleri bile sağcı aşırılık yanlısı kültürel savaş refleksleri dar görüşlülük içinde hiçbir şeyi kaçırmaz. Geri ödemeniz şu anda ikinci Trump döneminde görülebilir: öğrencilerine Michelangelo'dan soyulmamış David'i çıkarıldı ve ateş etti.”
Çeşitlilik ve yasaklara karşı bir gündem
Bu tür koruyucu önlemlerin ahlaki boyutunu ifade eder. “İdeolojiler kendilerini etik örnekler olarak sahnelemeyi sever. İyi ve kötü, idealize edilmiş ve şeytanlaştırılmış bir ayrım yapılır. Ancak, estetik kategorileri ahlaki postülalarla karıştırırsanız ve her şeyi yasaklarsanız, Batı Aydınlanmasının gümüşünü kilitlemekle suçlanmalısınız: özgürlük.”
Bu gelişmeye liberal tepki: “Siyasi bir etkiye sahip olmak değil, aksine, sanat özgürlüğünü savunmak.
Bu bağlamda Weimer, şunlara çivilenebilecek kültürel -politik bir gündem formüle eder: “Daha önce olduğu gibi, sanat hala sayısız zihinsel akımla farklı bir toplumun rezonans tabanında yaratılmıştır ve spesifikasyonları, yakalamaları veya yasakları umursamıyor. Bu tam olarak neden teşvik edilmesi gerekmektedir.” Weimer, devlet patronlar olarak görünebilir, ancak içeriğin içeriğini içermelidir. “Aksi takdirde, sanatları ilgili siyasi doğruluktaki bir yere düşürür. Yeni federal hükümetin 'nedeninin' sosyal, politik ve ekonomiklerinde merkezi programa odaklanabilir, aynı zamanda orta güçlü hale getirmemiz gereken kültürel bir boyutta, çünkü aksi takdirde onu kenarlara kaybedeceğiz.”
Weimer düşünceleri için durumlar bulur. Sanat, medya ve siyasi güç bilimi özgürlüğünün, Amerika Birleşik Devletleri ve Hindistan'daki söylem alanlarını daraltıp zehirlediği için “kanlı ikincil ve feda ettiği” Çin ve Rusya'nın.
Bu küresel kültürel mücadelenin ortasındaki Avrupa ve Almanya, entelektüel bütünlüklerinin “tanımlayıcı anını” yaşadı. “Aydınlanmanın kalesi olarak mı kalıyoruz? Yoksa sağ ve soldan kimlik ideolojik özgürlük özgürlüğüne mi düşüyoruz?”
Burada Weimer, Berliner Zeitung'daki bir açıklama ile yorumladığı bitkin Venüs Bronzuna geri dönüyor. Onun için, iptal kültüründeki agresif yüzünü gösteren soldan karşı freedom örneği. Çıplaklık ve cinsiyetçilik denklemi, “bir Jakobinian resim fırtınasının kredisini hatırlatıyor. Modern muadili, bok fırtınası, şimdi radikal-feminist, postkolonyal, eko-sosyalist öfke kültürünün kalıcı envanterinin bir parçası.” Böyle bir sosyal iklimde, önündeki itaat, paternalizm ve dil büyümesi ultima oranı gibi görünmektedir.
Weimer ayrıca bakışlarını spektrumun diğer tarafına çevirir. “Ancak sağ kanat ve sağ kanat radikalleri bile sağcı aşırılık yanlısı kültürel savaş refleksleri dar görüşlülük içinde hiçbir şeyi kaçırmaz. Geri ödemeniz şu anda ikinci Trump döneminde görülebilir: öğrencilerine Michelangelo'dan soyulmamış David'i çıkarıldı ve ateş etti.”
Çeşitlilik ve yasaklara karşı bir gündem
Bu tür koruyucu önlemlerin ahlaki boyutunu ifade eder. “İdeolojiler kendilerini etik örnekler olarak sahnelemeyi sever. İyi ve kötü, idealize edilmiş ve şeytanlaştırılmış bir ayrım yapılır. Ancak, estetik kategorileri ahlaki postülalarla karıştırırsanız ve her şeyi yasaklarsanız, Batı Aydınlanmasının gümüşünü kilitlemekle suçlanmalısınız: özgürlük.”
Bu gelişmeye liberal tepki: “Siyasi bir etkiye sahip olmak değil, aksine, sanat özgürlüğünü savunmak.
Bu bağlamda Weimer, şunlara çivilenebilecek kültürel -politik bir gündem formüle eder: “Daha önce olduğu gibi, sanat hala sayısız zihinsel akımla farklı bir toplumun rezonans tabanında yaratılmıştır ve spesifikasyonları, yakalamaları veya yasakları umursamıyor. Bu tam olarak neden teşvik edilmesi gerekmektedir.” Weimer, devlet patronlar olarak görünebilir, ancak içeriğin içeriğini içermelidir. “Aksi takdirde, sanatları ilgili siyasi doğruluktaki bir yere düşürür. Yeni federal hükümetin 'nedeninin' sosyal, politik ve ekonomiklerinde merkezi programa odaklanabilir, aynı zamanda orta güçlü hale getirmemiz gereken kültürel bir boyutta, çünkü aksi takdirde onu kenarlara kaybedeceğiz.”
